Mijn All Love droom…

Ik wil even wat kwijt over de SKHM-workshop die ik het voorbije weekend in Delft bijwoonde.
Het was een heel intens weekend, waar ik ontzettend veel cadeautjes heb mogen ontvangen. Ik ben dankbaar, gelukkig, blij.
Zondagmiddag besefte ik plots dat ik geen initiatie ervaren had, tot dan was ik me er niet van bewust geweest. Er waren zoveel andere, mooie dingen voor mij gebeurd. Ook al kwam er die dag ook geen initiatie, het maakte niet zoveel uit, mijn andere ervaringen waren voor mij goud waard! Het bleef een prachtig weekend.

Ik voel de voorbije dagen dat dit alles nog doorwerkt, alle processen komen terug en ik ga er dan nog dieper doorheen. Ik ben nog kwader geworden, nog banger, nog blijer,… Maar allemaal vanuit een diepe rust, een diep vertrouwen.
Dinsdagnacht had ik een mooie droom die ik graag met jullie wil delen:

Ik droomde dat ik op de workshop was, het was een heel andere locatie. Met enkele mensen staan we in een gang, de muur gaat niet helemaal door tot aan het plafond. We horen geluiden uit de kamer er naast, kijken over de muur en zien twee mensen op een stoel zitten, ze maken bewegingen en geluiden en iemand zegt dat zij een SKHM-Khet hebben. Iemand zegt dadelijk: ik ga erbij zitten, dan gebeurt het misschien bij mij ook. Ik denk dat dit niet zo gebeurt, maar ga er toch ook bij zitten, baat het niet, het schaadt ook niet.
Onmiddellijk begint mijn lichaam te schokken en te trillen, daarna komt er een grote zuil, een kolom van helder zacht licht (verschillende kleuren door elkaar, wit, geel, lila) gemengd met een zacht, hoog geluid in één krachtige beweging langs mijn kruin in mij en rond mij tot aan de schouders, vanaf daar gaat die in langzaam, rustige, golvende bewegingen verder naar beneden. Mijn lichaam en armen volgen de bewegingen mee. Ook vanaf beneden (voeten of stuit?) komt er energie naar binnen, niet in de vorm van licht, eerder trillingen. Deze twee mengen zich met elkaar en dit verspreidt zich in mijn hele lichaam. Eerst hevig maar steeds rustiger beweegt de energie zich in mijn lichaam, de golven worden steeds trager en trager.
Mijn lichaam wordt rustiger; Het begint te sneeuwen, tegen een prachtige zwart-blauwe achtergrond zie ik langzaam een massa sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen, heel zachtjes, heel rustig. Ze verspreiden zich over en om mij heen, ik sta in een zuil van neerdwarrelende sneeuwvlokjes. Na een tijdje stopt dit en is alles rustig.
De buitenkant van mijn lichaam trilt en schokt nog wat, maar van binnen is alles rustig, kalm, warm en zacht. Alles is rustig en vredig.
Ik kom terug bij mezelf, weet weer waar ik ben, een beetje verdwaasd blijf ik zitten, ik twijfel er niet aan wat er gebeurt is, nooit eerder heb ik iets dergelijks gevoeld. Ik voel me blij, dankbaar om deze unieke ervaring, dit prachtige geschenk.
(In de kamer zijn verplegers aanwezig en ze denken dat wij één of ander medisch probleem hebben, ze willen ons met de ziekenwagen wegbrengen. We kunnen ze moeilijk overtuigen dat alles ok is, maar uiteindelijk laten we ze gewoon staan en wandelen naar buiten.)

Ik wordt wakker en herinner mij de droom tot in detail en vraag me af of het mogelijk is om in een droom een initiatie te ontvangen. Ik vraag me dus af of ik nu ook echt een initiatie heb gehad of het alleen een droom was?
Dadelijk erna gaat mijn lichaam schokken, trillen en heb ik spasmen, ik voel de energie door mijn lichaam gaan, ook in golvende bewegingen maar onregelmatiger dan in de droom. Er is ook licht, geluid en trillingen die van boven en van beneden in mijn lichaam komen en zich over mijn hele lichaam verspreiden. Maar wat er in de droom gebeurde was veel mooier, er was meer harmonie.

Dinsdagochtend voel ik me heel anders, ik ben doodmoe, heb heel diep en intens geslapen en heb verschillende dromen gehad.
Maar vanbinnen voelt mijn lichaam zo anders, ik voel alles veel intenser, dieper in mij. Ik voel mij krachtig en zacht tegelijk. Ik voel me als een pilaar die de hele wereld kan ondersteunen en ik voel tegelijkertijd hoe moe ik ben. Maar dat moe gevoel is niet belangrijk, die pilaar is veel belangrijker. Die pilaar is mijn kracht. Moe-zijn is niet IK, die pilaar is IK!

Rina

Wij allen zijn All Love

Na mijn inwijdingen tot Reiki Master in het Tera Mai systeem voelde ik een beperking, een gemis van volledigheid, één zijn.Ik hoorde van een vriendin over All Love, de roots van Tera Mai Seichem, en was geïnteresseerd. Ze vertelde me wat het met je deed, wat het met haar deed. En ik vond dit wonderlijk mooi. Ik kende dat gevoel al een beetje, na iedere initiatie of inwijding in de graden van Seichem had je ook reinigingsperiodes. Maar niet zo intens als me beschreven werd.
Tijdens een gesprek op een spirituele beurs in Leopoldsburg en na een ‘All Love – enlightenment activation’  ervaren te hebben, voelde ik de zuiverheid en eenvoud ervan.
Geprikkeld door deze input en wat ik voelde schreef ik me in op de workshop All Love.

Het was een weekend waar ik diep in mezelf ben gaan graven, waar de ziel zijn ballast die ze kwijt wil overboord gooit. Waar ik mezelf terug zie : wie ik werkelijk ben.  Het gevoel van de verbondenheid met de bron nog dieper en intenser beleefd wordt, waar het gevoel dat ze er altijd is bevestigt werd. Waar All Love je beroert in elke cel van je lichaam, je energievibratie omhoogtilt.

Wat me ook trof was de eenheid in de groep, hoe we elkaar triggeren, en hoe we allemaal op de een of andere manier worstelen met dezelfde problemen. Hoe je soms gewoon door er te zijn verbonden met All Love zulke mooie healings kunt begeleiden en ervaren

Enige momenten:

In de Shenu meditatie zondag kreeg ik een initiatie. Het was voelen, en ervaren, kleuren en energieën dwarrelden om me heen, kristallen helder en vol wit licht schitterden om me heen, ik voelde hoe mijn lichaam ongecontroleerd begon te beven. Ik zag hoe langs mijn ruggenwervel van mijn kruin tot mijn stuit bloemen zich een weg baanden. Gevuld van die intense liefde. Wanneer ik het trachtte te vatten met mijn verstand voelde ik hoe het stagneerde, liet ik mijn gevoel terug primeren vloeide het verder. Ik voelde me thuis, in en in daar waar ik vandaan kom, daar waar ik terug naar toe ga. Ik was er, gewoon ik zoals ik ben, met al wat ik ben. Aanvaard, geliefd en volledig doordrongen.
Wanneer je dan terug bent voel je nog steeds die diepe verbondenheid met All Love, de bron, en al dat is.

Diep rakend was ook het moment dat ik voor surrogaat mama speelde, hoe mijn blik de veroordelende blik was van de moeder van een groepsgenote. Het deed me pijn, want ik ken die pijn ook een beetje van mijn vader, van de moeder van mijn kinderen naar mijn kinderen toe. Ik was de vader-moeder van haar, al wat haar veroordeelde, al wat haar te kort aan liefde geeft. Ik voelde, maar bleef bewust ademen, bewust in die verbondenheid met All Love.
Langzaam gaf zij ons wat we samen nodig hadden : die knuffel, die geborgenheid.

Heel speciaal was het moment waarop ik net geheald was van een stukje machtsstrijd uit een vorig leven. Ik zat nog te genieten van die eenheid, toen ik ervaarde dat R. in mijn aura stond, niet als storend maar als harmonisch, dicht bij me, vroeg ze wie met haar wou dansen, wie met haar de vreugde van leven en liefde wou delen. In mijn meditatie, heelheid, ben ik rechtgestaan en hebben we gedanst. Elkaar dat gegeven wat we nodig hadden om een stukje in onszelf te healen. Te ervaren dat liefde vreugde is, dansen, zingen...

Stuk voor stuk zijn we allemaal veranderd, allemaal naar huis gegaan vol van energieën die nog steeds werken. Met de weg naar de bron in ons zijn gegrift, terug opgekuist en bewegwijzerd. Voelend dat dit mijn pad is, kijk ik uit naar de volgende groepsbijeenkomst. Wij zijn liefde, via liefde verbonden met elkaar,en met de bron... wij allen zijn één en All Love.

P.
                       

Naar boven